De laatste workshops van het jaar

De Punt van Reide is een schiereilandje en ligt dicht bij Termunten, in de gemeente Delfzijl. Het is het restant van een oude oeverwal van de Eems. In het verleden teisterden stormvloeden het gebied, waardoor er dorpen onder water verdwenen en het Eems-Dollard gebied een compleet ander aanzien kreeg. Het schijnt dat de restanten van sommige dorpjes nog een hele tijd zichtbaar zijn geweest bij laag water en misschien is dat nog steeds wel zo. Ik heb ze zelf in ieder geval nog niet gezien en in het hele gebied is er ook niets dat herinnert aan die tijd. Tenzij je een vrijwilliger van Het Groninger Landschap tegen het lijf loopt, bijvoorbeeld bij de Buitenplaats Reidehoeve: zij kunnen je van alles vertellen over de geschiedenis van het gebied.

Sporen uit het meer recente verleden, de Tweede Wereldoorlog, zijn wél volop zichtbaar in het landschap, met name in de vorm van de bunkers en geschutsokkels die er zijn geplaatst door de Duitse bezetters bij het gehucht Fiemel. Het geschut zelf is gelukkig verdwenen. De bevrijding van het gebied ging zeker niet zonder slag of stoot: er is hevig gevochten om het gebied en het geschut is gebruikt om vliegtuigen, schepen en ook de geallieerden die waren opgerukt tot Nieuwolda te beschieten. Op 15 april 1945 dachten de inwoners van Termunten en Woldendorp dat de bevrijding nabij was toen Duitse eenheden het gebied in paniek leken te verlaten. Helaas arriveerden de volgende dag alweer nieuwe en zeer fanatieke Duitse bezetters en duurde het nog tot 1 mei 1945 totdat de stelling Fiemel werd veroverd door de geallieerden.

Meer dan 70 jaar later is het gebied een oase van rust, met name voor de vele vogels. Je zou er dan ook heel goed vogels kunnen fotograferen, bijvoorbeeld vanuit de vogelkijkhut die vlak bij de Buitenplaats te vinden is. Op 13 december 2015 ben ik al ruim voor zonsopkomst in het gebied. Het doel is fotografie, maar het gaat mij niet om foto’s van vogels: ik ben er voor het landschap. En eigenlijk gaat het vandaag niet om mijn foto’s, maar om die van de deelnemers aan de workshop landschapsfotografie voor gevorderden. Ik draai de parkeerplaats bij de buitenplaats op en tot mijn verbazing staan er al veel auto’s. Ik controleer nog even de email die ik heb verstuurd met het programma voor die ochtend, maar ik ben toch echt ruim op tijd. Een gretige groep, zo lijkt het!

Na de kennismaking en een bekertje koffie gaan we op pad. Er komt al een rode gloed in de lucht terwijl we door het gebied lopen, op weg naar de plek waar afgelopen zomer de zeehonden de hoofdrol hadden. We zagen toen mooie beelden op de webcam en veel bezoekers bij de zeehondenkijkwand. Maar ook dat is alweer geschiedenis: de webcams en de kijkwand zijn in oktober weggehaald en ook de zeehonden laten zich deze ochtend niet zien. Ik kijk naar boven, naar de lucht. Het kan niet veel mooier: een paar wolken en die prachtige rode gloed. Deze workshop zou eigenlijk op 15 november plaatsvinden, maar kon toen niet door gaan vanwege wind en regen. Wat een verschil met deze ochtend.

Eénmaal op onze bestemming aangekomen, worden de statieven neergezet en de fotocamera’s klaargemaakt. In opperste concentratie beginnen de deelnemers te fotograferen. Het is nog steeds behoorlijk donker en dat leidt tot sluitertijden ver voorbij de 30 seconden. Alhoewel de meesten toch al behoorlijk thuis zijn in de fotografie, is dit voor sommigen nieuw terrein en daar waar nodig leg ik uit hoe het werkt. Uiteindelijk lukt het ons allemaal om ruim voor zonsopkomst de eerste beelden te maken. Dan komt het moment dat de zon boven de horizon komt en het gebied verandert compleet van aanzien. De groep wordt stil: een teken dat iedereen druk bezig is om dit mooie moment zo goed mogelijk vast te leggen. Ik geniet van het moment en maak een paar foto’s van de fotograferende deelnemers.

Een half uurtje na zonsopkomst lopen we weer terug naar de Reidehoeve. Ik geef nog wat tips en daarna gaat iedereen weer naar huis. Een paar dagen later krijg ik van een aantal deelnemers foto’s toegestuurd van die ochtend en die wil ik u niet onthouden:

Precies een week later ben ik weer bij de Reidehoeve, voor de allerlaatste workshop van het jaar. De omstandigheden zijn anders dan de vorige keer, maar daarom niet minder mooi. Er is meer bewolking en de zon zelf krijgen we niet te zien. Wel zorgt de zon er voor, dat de lucht in pasteltinten wordt gekleurd. Weer is er die concentratie bij de deelnemers en ook deze keer krijg ik een aantal foto’s toegestuurd. Met deze foto’s eindigt het verhaal. Dank aan alle deelnemers voor het enthousiasme en de mooie foto’s. En iedereen alle goeds voor 2016!

 

This entry was posted in blog and tagged , , , , , , , , , , , , , .